„ჩვენ უნდა დავიწყოთ 3D ბეჭდვის ბიზნესი.”
როდესაც ჩემმა ძმამ პირველად შემომთავაზა ეს, უარი არ მითქვამს. მაგრამ არც თანხმობის თქმისთვის ვიყავი მზად.
ახალი დამთავრებული მქონდა მაგისტრატურა განათლების ფსიქოლოგიაში. ბოლოს და ბოლოს ექსპერტი გავხდი იმაში, რაც მიყვარდა და ვმუშაობდი სფეროში, რომელიც ნამდვილად ჩემი იყო. 3D ბეჭდვის ბიზნესის დაწყება ნიშნავდა სრულიად ახალი უნარის შესწავლას ნულიდან: ტექნოლოგია, ინჟინერია, აღჭურვილობა, რომელსაც არასდროს შევხებივარ…
ეს ძალიან ბევრი და ნაადრევი მეჩვენებოდა. ამიტომ განზე გავდექი, სანამ ჩემი ძმა ამ იდეას იკვლევდა.
ჩემი ადგილის პოვნა განათლებაში
იმ დროს მე ვმუშაობდი გუნდის განვითარების მენეჯერად მწვანე სკოლაში. ჩემი დღეები გადიოდა მასწავლებლების სწავლებაში, მათთვის პოზიტიური განათლების მეთოდების გაცნობაში, იმის ჩვენებაში, თუ როგორ შეიძლება იოგა გახდეს პედაგოგიური ინსტრუმენტი, ვასწავლიდი მაინდფულნესის პრაქტიკასა და სუნთქვით ვარჯიშებს საკლასო ოთახის მართვისთვის.
ყველაფერს, რასაც ვაკეთებდი, ერთი მიზანი ჰქონდა: სწავლების გამოცდილების და, საბოლოოდ, ბავშვების სწავლის გამოცდილების გაუმჯობესება. მიყვარდა ეს საქმე. კარგად გამომდიოდა.
მაგრამ ჩემს როლში იყო რაღაც, რაც ცნობისმოყვარეობას მინარჩუნებდა. როგორც სკოლის განვითარებაზე პასუხისმგებელ პირს, არ შემეძლო სწავლების ახალი მეთოდების იგნორირება. ასე რომ, მიუხედავად იმისა, რომ ბიზნეს იდეასთან დაკავშირებით ვყოყმანობდი, ყურადღებით ვადევნებდი თვალს, თუ რას აკეთებდნენ სხვა სკოლები? რომელი ახალი ინსტრუმენტები ახდენდა გავლენას განათლების ხარისხზე?
3D ბეჭდვას სულ უფრო ხშირად ახსენებდნენ.
ინტერესის ზრდა
თავიდან ეს მხოლოდ ზედაპირული შეხება იყო. შემდეგ საინტერესო გახდა. შემდეგ კი – მომხიბვლელი.
დავიწყე კითხვა საკლასო ოთახების შესახებ, სადაც მოსწავლეები რეალური პრობლემების პროტოტიპებს ქმნიდნენ. ბიოლოგიის მასწავლებლების შესახებ, რომლებიც ბეჭდავდნენ ანატომიურ მოდელებს, რომელთა დაჭერა და შესწავლა მოსწავლეებს შეეძლოთ. გეომეტრიის გაკვეთილების შესახებ, რომლებიც უცებ გასაგები გახდა, როდესაც აბსტრაქტული კონცეფციები ხელშესახებ ობიექტებად იქცა.
რაც უფრო მეტს ვსწავლობდი, მით უფრო მეტ კავშირს ვხედავდი ყველაფერთან, რასაც უკვე ვასწავლიდი. ეს მხოლოდ ტექნოლოგია არ იყო. ეს იყო სწავლება გამოცდილებით.
ჩემი ძმის ბიზნეს იდეა სხვაგვარად დავინახე. იქნებ ეს არ იყო ჩემი სფეროს დატოვება. იქნებ ეს იყო მისი გაფართოება.
საუბარი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა
შემდეგ დადგა მომენტი, რომელმაც ყველაფერი თავისთავად ცხადი გახადა.
ერთ დღეს სკოლაში ვიყავი, როდესაც შემთხვევით მოვისმინე ჩვენი გენერალური დირექტორისა და ოპერაციების დირექტორის საუბარი 3D ბეჭდვის შესახებ. ისინი განიხილავდნენ ამას ზოგად ჭრილში – პოტენციალს, შესაძლებლობებს. მაგრამ იმ დროისთვის მე უკვე აღარ ვიწყებდი ნულიდან. ინფორმაციის შეგროვების, იმის შესახებ გულწრფელი აღფრთოვანების კვირებმა, თუ რას შეიძლება ნიშნავდეს ეს სწავლისთვის, მომამზადა ამ მომენტისთვის.
საკმარისი ვიცოდი იმის დასანახად, თუ საით შეიძლებოდა ამას მიეყვანა საქმე. მესმოდა, რა დასჭირდებოდათ მასწავლებლებს. შემეძლო წარმომედგინა, როგორ ერგებოდა ეს ყველაფერს, რასაც ვასწავლიდი გამოცდილებითი სწავლებისა და მოსწავლეთა ჩართულობის შესახებ.
სანამ ეჭვი შემეპარებოდა, წამოვიძახე: „მე შემიძლია ამ პროექტის ხელმძღვანელობა.”
როდესაც მიზანი შესაძლებლობას ხვდება
ასე დაიწყო ყველაფერი. არა ტექნოლოგიით აღფრთოვანებით, არამედ მიზნის სიცხადით. ჩემს ძმას ტექნიკური ცოდნა ჰქონდა. მე მქონდა განათლების ექსპერტიზა და ურთიერთობები სკოლებთან, რომლებსაც ეს სჭირდებოდათ.
ერთად გვქონდა რაღაც, რისი აშენებაც ღირდა.
პროექტი, რომელიც შევთავაზე, არ იყო მხოლოდ პრინტერის მიწოდება. ეს იყო სწორი აღჭურვილობის მოძიება, მასწავლებლების გადამზადება მის პრაქტიკაში ინტეგრირებისთვის და განათლებაში 3D ბეჭდვის მდგრადი მოდელის შექმნა.
ერთხელ თითქმის უარი ვთქვი 3D ბეჭდვაზე (და ძალიან მიხარია, რომ ასე არ მოვიქეცი) და შემდეგ „არ მაინტერესებს”-დან გადავედი ჩვენი პირველი პროექტის ხელმძღვანელობაზე – სწორედ იმ სკოლაში, სადაც ვმუშაობდი.
კომენტარის დატოვება